Natchanon's profileSoDiUm---> [NA]PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
SoDiUm---> [NA]CPE#20 @ KMUTT |
||||||||||||
|
November 04 ฃ ใหญ่ ลุย เมืองแสนสุข วันเสาร์เรานัดกานเก้าโมงเพื่อจาไปบางแสนกาน
ตอนแรกนึกว่าทริปนี้จะถูกยกเลิกแล้ว แต่ก็ดีอ่ะนะ
เพราะปิดเทอมนี้มะได้ไปเที่ยวไหนเลยอ่ะ
สมาชิกที่จาไปกานก็ดูร่อยหรอแต่ก็ยังดีที่ยังมีผู้ร่วมชะตากรรม
ทั้งหมดสิบท่าน เรา เซฟ ใหม่ เชาว์ เชอ ยุก ฟรอ หนิง โอ๊ต แกะ
ตื่นเช้ามาด้วยความรู้สึกที่ไม่อยากไปเสียเลย ทามไมไม่รุ
แต่ก็ไปเพราะนัดเพื่อนๆๆแล้วอ่ะ นั่งแทกซี่จากสวนธนไปเอกมัย
แล้วต่อ รถ ปอ 1 เที่ยวสิบเอ็ดโมงถึงบางแสนบ่ายโมง
เข้าที่พัก เดอะไทด์ รีสอร์ท ห้าๆๆๆ เสดสับกินกินส้มตำกานไป
หกจานแล้วก็ปั่นจักรยานสามตอนขึ้นเขาสามมุขเหนื่อยมากมาย
กลับมาก็อาบน้ำไปกินข้าวที่แหลมแท่นหมดกานไปหลาย
แหะ..แล้วเราก็ลงเล่นน้ำ อยู่ชลมายี่สิบปีไม่เคยเห็นน้ำที่บางแสนใส
ขนาดนี้มาก่อนเลย สะอาดมากมายๆๆพระจ้าวๆๆๆๆๆๆโอ้ว
ไปนั่งกานกลางน้ำชิวๆกินอาไรเย็นๆกลางทะเล โอ้วๆๆสุดๆๆ
หลับเป็นตายๆตื่นมาสิบครึ่งก็กินข้าว ไปเที่ยวหนองมน
แล้วก็แวะพิพิธพันธ์สัตว์น้ำ หนุกๆๆหนานๆๆแล้วก็เดินทางกลับ
โดยรถตู้ปลากระป๋อง เป็นอันจบทริปนี้ตอนแรกนึกว่าจาต้องต่อ
ที่พนัสนิคมซะแล้วโชคดีไป แห้ๆๆๆๆๆๆๆๆ October 20 เหงาเงียบเงียบเหงาโอ้ พระจ้าวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
ทามไมครั้งนี้สอบเสด ส่งงานเสด
แล้วทามไมมันไม่โล่งเหมือนทุกครั้งวะ
เฮ้ออ.......
แล้ววันนี้เพื่อนๆๆๆก็กลับบ้านกานหมด
เหลือเรากะเซฟต้องทามค่ายต่ออ่ะ
แม่งไม่เคยเล้ยๆๆๆๆๆๆ
ปกติอยู่หอก็ต้องมีเชา
หรือไม่ก็เปเล่ทุกครั้ง
แม่งครั้งนี้ครั้งแรกอยู่หอคนเดียว
เหงาชิบหายเลยอ่า
เงียบก็เงียบแม่ง....
เฮ้ออๆๆๆๆๆๆ
เพื่อนๆๆกลับมาเร็วๆๆๆน้า
เด๋วพาไปเที่ยวบางแสน
.........หุหุ.........
SodiuM-->Na September 22 ไม่รู้เป็นอาราย  เพิ่งกลับมาจากสอนเด็ก
วันนี้สอนแค่คนเดียวจากปกติห้าคน
ก็เพราะอารมณ์เรานั่นเองกำลังบูด
พี่จามาให้สอนต่อก็เลยปฏิเสธเขาหมด
อดเลยกรูแทนที่จะได้ซักห้าหกร้อย
เลยได้แค่ร้อยยี่สิบ
ไม่รู้เป็นอะไรอ่ะช่วงนี้
รู้สึกเหงาๆๆ แปลกๆๆ เหอๆๆ
แล้วก็ที่สำคัญเครียด
อีกสองอาทิตย์จาสอบแล้วอ่ะ เฮ้อ
แล้วก็งานก็ถาโถมโหมกระหน่ำมา แต่ก็ยังไม่ทำอยู่ดีว่ะ
เห้อ....แล้วก็เรื่องอื่นๆอีกมากมายที่พาให้คิด
ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย มานเหมือน
กับว่ากามลังเซงอยู่ตลอดเวลาโดยมะรูสาเหตุอ่ะ
ทำอาไรก็ไม่ได้อยากนั่งอยู่เฉยๆๆคนเดียว
ซึ่งมันไม่ได้อะไร เหอๆๆๆ
สรุป__กรูเป็นบร้าไรวะเนี่ย__
พรุ่งนี้จาไปดรีมเวิร์ลกะพี่ๆๆเพื่อนๆๆและน้องๆ
ขอให้เราหายเป็นอย่างนี้ก่อนไปแล้วกานสาธุ เห้อๆๆๆๆ
ขอโทดทุกคนด้วยนะที่โดนเราวีนหรือก็อารมณเสียใส่
ขอโทดจิงๆๆจากใจ
SoDiUm-->Na
September 21 คิดก่อนสาย ก่อนอื่นต้องขออภัยสำหรับเจ้าของต้นเรื่อง
มันอาจตอกย้ำความเจ็บปวดกับคุณในเรื่องนี้ แต่เรื่องนี้เป็นสิ่งที่ควรเผยแพร่เพื่อตอกย้ำคน ที่ได้ชื่อว่าลูกทุกคนให้หันกลับมาดูคนที่ส่งเสียคุณ
เลี้ยงดูคุณมาด้วยความเหนื่อยยาก
วันนี้เราหันไปเหลียวท่านบ้างหรือเปล่า
ก่อนจะไม่มีโอกาสดูแล เมื่อท่านจากเราไปแล้ว
การจัดงานใหญ่โตมันไม่มีประโยชน์อะไร
เวลาท่านอยู่ทำไมไม่ทำ? ความรู้สึกของน้องคนหนึ่งที่บรรยายออกมาจากใจ ในขณะที่.... ผมก็เป็นเช่นเด็กวัยรุ่นทั่วๆไป เรียน เที่ยว นอน กิน ดึกๆผมก็โทรคุยกับแฟนของผม ซึ่งทั้งหมดเหล่านี้มันก็เป็นกิจวัตรประจำวันของผม และผมก็เชื่อว่าใครๆเค้าก็ทำแบบนี้กัน
"จ้า ตัวเอง วันนี้กินข้าวรื้อยาง" "กินกับอะไรบ้าง แล้วตอนกินตัวเองคิด ถึงเค้ามั้ยเนี่ย" "รู้มั้ยตัวเอง ถ้าเค้าเป็นผีเนี่ย เค้าอยากเป็นกระสือ ที่รักจะได้เห็นใจไง""ตัวเองวางก่อนดิ ก่อนดิ"
ประโยคต่างๆที่ผมได้คิดและคัดสรร เตรียมพร้อมมาต่างๆก่อนโทร
ผมยังคงใช้เวลาส่วนใหญ่ตอนดึกไปกับการคุยโทรศัพท์ ระยะเวลาอันผมได้ใช้ไปในแต่ละครั้งนั้น พอรู้สึกอีกทีก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมก็ไม่ชอบนะ หากใครจะมาว่าผมไร้สาระ ก็ไม่เห็นหรอคนส่วนใหญ่เค้าก็ทำกัน "เอ้อ เกือบลืมไปอีกอย่าง กิจวัตรอีกอย่างนึงของผมก็คือ แม่ของผมมักชอบโทรหาผมทุกวัน"
"ตอนนี้ลูกอยู่หอรึยัง" "เย็นนี้กินข้าวอิ่มมั้ย" "วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง" "อย่าไปเที่ยวที่ไหนไกลนะ" โธ่!คำถามเดิมๆ ผมก็ตอบไปแบบเดิมๆ แม่ผมก็ไม่เบื่อซักที ยังคงโทรหาผมเป็นประจำ
โชคดีที่ผมพยายามตัดบทคุย ผมกับแม่น่ะคุยกันไม่กี่นาทีก็วางแล้ว ก็มันไม่มีอะไรจะคุยจะให้ผมทำยังไง" จนกระทั่งวันนั้น "ตัวเองตอบเค้าได้รึยังว่ารักเค้ามั้ย" "เร็วๆสิ เค้ายังอุฒส่าห์บอกรักตัวเองไปแล้วนะ" "แล้วยังจะใจร้ายไม่บอกรักเค้าอีกหรอ" ติ๊ดๆ ติ๊ดๆ เสียงจากโทรศัพท์บอกผมว่ามีสายซ้อน ผมมองไปที่หน้าจอมันขึ้นชื่อว่า "Home" "โธ่ แม่โทรมาทำไมตอนนี้เนี่ย กำลังเข้าด้ายเข้าเข็มเลย" ผมไม่สลับสายผม ผมยังคงคุยกับสุดที่รักของผมต่อไป เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่แม่จะคุยกับผมก็คงเป็นประโยคเดิมๆ "และนั่นก็เป็นโอกาสสุดท้าย ที่ผมจะมีโอกาสฟังเสียงของแม่" หลังจากนั้นไม่นานทางญาติของผมโทรมาแจ้งผมว่า เมื่อคืนนี้บ้านของผมถูกขโมยเข้า และแม่ของผมขัดขืน และได้ต่อสู้กับโจร จึงถูกโจรใช้มีดแทงเข้าที่ท้อง
แม่เสียชีวิตเพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว ญาติของผมเล่าอีกว่าตอนไปพบศพแม่นั้น ในมือของแม่กำโทรศัพท์ไว้แน่น
และเบอร์โทรออกล่าสุดของเธอ ไม่ใช่โทรแจ้งตำรวจหรือเรียกรถพยาบาล
แต่แม่เลือกที่จะโทรหา "ผม" สิ่งสุดท้ายในชีวิตที่แม่ผมเลือกที่จะทำคือ โทรศัพท์หาผมเพื่อฟังเสียงของผม วินาทีนั้นน้ำตาของผมไหลอาบแก้ม ผมพูดอะไรไม่ออก มือและตัวของผมสั่น วันนั้นผมเลือกที่จะคุยกับแฟนผม ดีกว่าที่จะคุยกับแม่ของผม ผู้หญิงคนเดียวในโลก ที่คุยกับผมเป็นคนแรกในชีวิต ผู้หญิงคนเดียวที่ผมสามารถที่จะคุยกับเธอได้ทุกเวลา โดยที่ผมไม่ต้องเตรียมบทพูดใดๆ ไม่ต้องกังวลว่าเธอจะประทับใจหรือไม่ ไม่ต้องมีมุข ไม่ต้องมีคำหวานใดๆ คนเดียวในโลกที่โทรมาหาผมเพียงแค่ฟังผมพูดประโยคเดิมๆ คนเดียวในโลกที่ไม่ว่าโทรศัพท์เธอจะโปรโมชั่นแพงแค่ไหนก็ยังโทรหาผม "และคนเดียวในโลกที่เลือกคุยกับผมในวินาทีสุดท้ายในชีวิต" ในบางครั้งประโยคที่ว่า "ไม่มีคำว่าสาย หากเราคิดที่จะแก้ตัว" มันก็ไม่เป็นความจริง "เพราะบางปรากฏการณ์ในโลก เกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียว" อาจเป็นเพราะเวรกรรมของผม หลังจากนั้น ไม่นานแฟนผมที่ผมใช้เวลาคุยกับเธอ วันหลายๆชั่วโมงคุยกับเธอก็ทิ้งผมไป
วันนี้ผมเริ่มเข้าใจชีวิตมากขึ้น หลายๆอย่างที่คนส่วนใหญ่ทำ มิได้หมายถึงสิ่งที่ถูกต้องเสมอไป
เพราะตัวเราเท่านั้นที่เป็นผู้ต้องรับผลการกระทำของเราเอง "เราจะรู้ว่าสิ่งใดสำคัญ ก็ต่อเมื่อเราต้องเสียมันไป"
ทุกวันนี้ผมนั่งมองโทรศัพท์ รอที่จะตอบคำถามเดิมๆให้ผู้หญิงคนหนึ่งฟัง
แต่ผู้หญิงคนนั้นคงไม่มีอีกแล้ว ขอบคุณเพื่อนไอซ์และเจ้าของเรื่องที่ให้ข้อคิดดีดีกับเรา
Sodium-->Na September 16 เซง++!!!อยากไปดูหนังอ่ะ
เง้อ กะว่าจาไปดูอาทิตย์นี้ซะหน่อย
แต่ก็ทามไงได้เพื่อนๆ ก็ไปดูมา
เมื่ออาทิตย์ที่แล้วแต่บังเอิญข้าพเจ้า
ไม่มีตังค์ไปดูอ่ะ
แง่ว..ชาวบ้านเขาก็ไปดูกานหมดแล้ว
เง้อ เซงว่ะ++
สงสัยคงจะต้องไปดูคนเดียว
หรือก็ไม่ได้ดูอีกตามเคย
เฮ่ออออออออ!!!!!
เบื่อจาง++
September 13 "Sad"เฮ้อ......เศร้า
ไว้อาลัยให้กับเพลงในเสปซเราเพลงเก่า.."อยากรู้แต่ไม่อยากถาม"...
ซึ่งโดนปู้ยี่ปู้ยำ หุหุ ไม่น่าเลยเพลงออกเพราะ เหอะๆๆ
เลยต้องเปลี่ยนอย่างเร่งด้วน เง้อๆๆๆๆๆ เสียดาย
Sodium-->Na September 04 MeeTing For N' KhorYai "---> Lag <---" เมื่อวานไม่ได้อั๊บเพราะเหนื่อยมาก เราว่าเรานั่งเฉยๆๆ
แต่ทามไมเหนื่อย โฮะๆ?? กว่าจารวบรวบทรัพย์สินกานได้
ก็นัดน้องเกือบเป็นกลุ่มสุดท้าย
3 กันยายน 2550 ห้าโมงเย็น ใต้ CB4
แต่กว่าจาได้เคลื่อนทัพหลวงจิงๆๆก็หกโมงก่าๆๆ
เรานั่งรถยามาก้าวไปเรื่อยๆๆตามถนนพุทธบูชา
หุหุ ผ่านบ้านสวนธนแล้วก็ผ่านๆๆไปเรื่อยๆๆ
พอถึงหน้าร้านธนบุรีการ์เด้นน้องๆๆก็กำลังจะเข้าไป
แต่ไม่ใช่พี่ดันไม่เข้า ห้าๆๆ เข้าร้านข้างๆๆ
บะหมี่จับกังตั้งเรียงรายอยู่กว่า 20 ชาม
แล้งกิจกรรมฐานแรกก็เริ่มขึ้น..เส้นสายใยรัก..
พี่รหัสกะน้องจับคู่กาน กิน กิน ให้หมด ภายในเวลาสิบนาที
แห้ๆๆ ฮากานมากมาย และแล้วคู่ที่หมดช้าสุดก็คือ
เปเล่ย์ กะน้องแอม ทุกคนเหมือนจาอิ่ม เพราะ
จับกังชามใหญ่และก็เยอะมากแล้วไอ้เฌอดันไปสั่ง
เป็นแบบพิเศษอีก แมร่ง หุหุ
จากนั้นเราก็จาพาน้องแลนรี่ไปไหว้พระที่วัดพุทธ
กติกามีอยู่ว่า ใครไปถึงหลังสุด เสปเชียล
พอไปถึงแยกวัดหลวงพ่อโอภาสี เราก็เลี้ยว
น้องก็งง พี่พี่ก็บอกว่านี่แหละทางลัด
หุหุ ผ่านบ้านเคียงน้ำ เราก็พาน้องๆๆเข้าไปขอนั่งพักหน้าร้าน
แล้วก็เพิ่งจารู้ว่าสเปเชียลของการที่กินบะหมี่หมดช้าคือ
จะได้นั่งแทกซี่ มายังจุดหมาย เพราะเจอเปเล่ย์กะน้องแอม
รออยู่อย่างสบายใจ
จากนั้นก็ถึงกิจกรรมฐานที่สอง ถ่ายรูปหมู่แล้วก็ถ่ายรูป
หน้าตาที่อุบาตทคี่สุดใครดูดีสุดจาถูกสเปเชียลในการเลี้ยงครั้งหน้า
หุหุ อุบาตกานเต็มที่เลย แสด รับไม่ได้ ถ่ายเสดเราก็พา
น้องไปยังประตูทางเข้าห้อง VIP 1 ถ่ายรูปพี่น้องสายระหัส
แล้วพาเข้าห้อง หุหุ
แล้วก็ลงมือทานอีกครั้งเพราะบะหมี่ถูกย่อยไปกะการเดินทาง
ที่เหมือนจะไกล หุหุ ละก็แนะนำสมาชิกและน้อง ฃ ใหญ่
ฮาดี ต้องขอบใจเฌอที่นั่งทำ แหะๆๆ และแล้ว น้ำตราจอร์นนี่นักเดิน
ตราฉลากดำและฉลากแดงก็ถูกเปิดโดยพี่เชา ทุกคนแดนซ์กระจาย
ที่ไม่คาดฝัน น้องแฟง14 เราจู่ๆก็ฉวยไมค์ลุกขึ้นมาร้องและแดนซ์
ไทเทเนียม ทุกเพลง โอ้ววววก้อด...แล้วเราก็กลับพร้อมกานห้าทุ่ม
สี่สิบเพราะน้องต้องเข้าหอในแหะๆๆหมดเวลาสนุกเยย ว้าๆๆๆ
-ขอบใจเพื่อนๆ ฃ ใหญ่ที่ยังรักกานดี
-ขอบใจเพื่อนๆ ฃ ใหญ่ที่ทำให้วันนี้เกิดขึ้น
-ขอบใจน้องๆ ฃ ใหญ่ที่มาสร้างสีสัน
-ขอบใจบะหมี่จับกังที่ทำให้เราสนิทกานมากขึ้น
-ขอบใจเท้าของเราที่พาเราเดินไปด้วยกานจนถึงจุดหมาย
-ขอบใจบ้านเคียงน้ำที่เอื้อเฟื้อสถานที่และอาหาร
ที่ออกมาอย่างพร้อมเพรียงและรวดเร็วไปนิด
-ขอบใจผู้จัดการร้านบ้านเคียงน้ำที่ทำให้
พวกเราคิดว่าเป็นพนักงานต้อนรับ
-ขอบใจเฌอที่ทามกราฟฟิกและดูแลความเรียบร้อย
-ขอบใจพีธีกรคู่ขวัญ เซฟ กะ เฌอ
-ขอบใจกล้องคู่กายทำให้ได้รูปความทรงจำที่ดีอีกงาน
-ขอบใจกล้องคู่กายอีกครั้งที่แบตไม่หมดก่อนเวลาอันควร
-ขอบใจแทกซี่ทุกคันที่พาเรากลับ
-ขอบใจเราทุกคนที่พร้อมใจกานแต่งเติมความสุขให้กันและกัน
SoDiUm-->Na September 02 .....อึมคลึม.....ข้าพเจ้า เบื่อ ที่จะต้องปรับเปลี่ยนอารมณ์ให้เข้ากับคนอื่นอยู่ตลอดเวลา
ข้าพเจ้า เบื่อ กับการงอลอย่างไม่มีเหตุผล
ข้าพเจ้า เบื่อ กับการตามง้อที่มันมากเกินไป
ข้าพเจ้า เบื่อ เบื่อ เบื่อ
ข้าพเจ้า รู้สึก ว่าคนที่ข้าพเจ้ารู้จักเริ่มเปลี่ยนไป
ข้าพเจ้า รู้สึก เหนื่อยกับการตามทำความเข้าใจความรู้สึกคนอื่น
ข้าพเจ้า รู้สึก ว่าสิ่งเหล่านี้ทำให้ข้าพเจ้า เบื่อ และ อยากอยู่คนเดียว
ข้าพเจ้า รู้สึก อยากหลับไปโดยไม่ต้องตื่นขึ้นมารับรู้
ข้าพเจ้า ขอโทษ บางคนที่ข้าพเจ้าละบายให้ฟัง (ขอบคุณนะ)
ข้าพเจ้า ขอโทษ ที่บางโอกาสข้าพเจ้าทำให้งานนั้นหมดสีสัน
ข้าพเจ้า ขอโทษ ที่ทำให้บางคนลำบากใจ
ข้าพเจ้า ขอโทษ ที่ข้าพเจ้าทำหน้าที่ของข้าพเจ้าไม่ดีพอ
ขอโทษ*****************
พี่ เพื่อน และ น้อง อันเป็นที่รักของข้าพเจ้าทุกคน
Sodium-->Na August 20 มิตติ้ง 50 รับ CPE#21 หลังจากเฝ้ารอมาอย่างยาวนานเวลานี้ก็มาถึง 17 สิงหาคม 2550 รถออกเวลาทุ่มครึ่งแห้ๆๆ รีบซะเกือบมาไม่ทันรีบซะจนทำครกกะสากกะเด็นออกมาจากหน้าตะแกรงรถกระจายกลางถนนเห้อ อับอายๆๆ
เมื่อนั่งรถมาประมานสี่ชั่วโมง ห้าทุ่มครึ่งก็ถึงเมืองจัน ยาใจบีชรีสอร์ท ประทับใจกับห้องพักมากแหะๆๆ เพราะโอ่โถงหรูหราเสียนี่กระไร บรรยากาศสบายๆๆ เดินไปเล่นที่ทะเลแล้วรอรับ CPE#21ไม่นานเที่ยงคืนเศษ น้องก็เดินทางมาถึงแล้วเราก็ไปไหว้เจ้าที่กานบรรยากาศพาให้เราคิดถึงเมื่อตอนเราอยู่ปี เสียไม่ได้แหะๆๆปีที่แล้วเราไหว้เจ้าที่ที่ใต้ต้นไทรใหญ่ แต่ปีนี้เราไหว้กานที่ต้นตาลสูงดูตระหง่านจากนั้นเราก็พากานไปนั่งชิวกานที่ข้างอาคารครัวซึ่งติดทะเล บรรยากาศชิว อีกและ จากนั้นก็ไปทำการคาระวะพี่ๆบัณฑิต ซีเนียร์ และ จูเนียร์ จากนั้นก็คาระวะกานเอง น้องๆเพิ่งมากานก็ดูเหมือนจาทามตัวไม่ถูก ไปเดินเล่นที่ชายหาดข้างๆๆโต๊ะเรากานมากมาย บางกลุ่มก็วิ่งไล่จับเพื่อนลงน้ำ แหะๆๆ มีจะมาไล่จับเราแต่เราก็รู้ทัน หุหุครายจะยอมเปียก ราตรีนี้ยังอีกไกล จากนั้นก็หน้าที่พวกเราเปิดโรงทานเรียกน้องปีหนึ่งมาทำความรุจักแล้วก็พาไปคาระวะพี่ๆๆทุกโต๊ะ เส็ดภาระกิจเราก็ไปเดินกานชิวๆตามภาษาคนอารมเสียก่าน้องเรา ยุกแล้วก็น้องยุกเดินจนเมื่อยเลยมานั่งคุยกานต่อแล้วก็แยกย้ายกลับห้องเพราะใกล้เช้าแล้ว ยังมีภาระกิจมากมายที่ต้องทามในวันพรุ่งนี้
สะดุ้งตื่นด้วยเสียงที่คุ้นเคย พี่จันทร์พี่รหัสเรามาตะโกนโหวกเหวก ตื่นๆๆๆๆๆ เช้าแล้วเราก็ดูเวลา ห้าๆๆเก้าโมงและพี่เอาป้ายชื่อมาให้ บอกว่าอีกครึ่ง ช.ม. น้องจามาและ ทามการปลุกเพื่อนไม่มีครายตื่นนอกจากเซฟ เราเลยรีบอาบน้ำแล้วไปกินข้าวกลับมาทำฐานป้ายชื่อกานที่หลังห้องพัก เนื่องจากไม่อยากตากแดดที่ทะเล ร้อน บรรยากาศหลังห้องเต็มไปด้วยเศษซากของการก่อสร้างที่ดูเหมือนจาเพิ่งเสด เลยให้น้องที่มาเข้าฐานช่วยเคลียร์แล้วย่างหมูที่สู้อุส่าห์แบกมากินกาน บรรยากาศชิวอีกตามเคยแม้สภาพแวดล้อมจาแปลกๆๆก็ตาม หุหุ เสดงานไปกินข้าวกลางวันช่วยย้งทำฐานแกล้งน้อง
กามลังสนุกสนานกานเลยทีเดียวเหลืออีกฐานเดียวเองก็จะครบแต่ดันทีกล้องแปลกปลอมมาถ่ายเสียนี่พี่ๆๆเลยสั่งขึ้นอดเล่นน้ำกะเพื่อนๆเลยเซง อาบน้ำแล้วไปย่างหมูต่อ แหะๆแล้วก็นั่งคิดละครมิตติ้งกานคร่าวๆๆเป็นไปตามสเตปน้องปี 1 แสดงออกมาอย่างที่คิด พวกเรานี่สิปีสองคิดสดเล่นสด ขนาดคิดเองยังขำซะท้องแข็งเชียวHARRY POTTOR กับ... ฮากานมากมายแต่นานชิบหาย สี่สิบนาที หุหุ จากนั้นก็บายศรีน้อง จากนั้นเสียงก็ดังขึ้น
CPE#21 บูมCPE บูมCPE ท่า ท่า เตรียม เสียงตบเท้าก็ดังขึ้นราวกับประทัด หุหุ แล้วน้องก็บูมกานอาจจะเป็นเพราะน้องปีนี้มามิตติ้งกานน้อยจึงทำให้น้องบูมกานไม่ดังเท่าที่ควรจะดังได้ แหะๆๆพอได้สิบแปดรอบพวกเราก็ลงไปบูมรับจนครบยี่สิบเอ็ดรอบแอบได้ยินเสียงสะท้อนกลับมาเพราะเราช่วยกันทั้ง CPEเล่นเอาคอจะแตก จากนั้นพี่บัณฑิตสั่ง CPE CPE เพลงบูม CPE ซึ่งเป็นเสียงที่คุ้นเคยดูเหมือนว่าจะเคยได้ยินมาภาพบรรยากาศเก่าๆของปีที่แล้วกลับมาในหัวอีกครั้ง เหมือนเราเพิ่งเคยผ่านมาช่างเร็วมากมาย แหะๆๆเราทุกคนบูมให้ปีหนึ่งสามรอบ แล้วเพลงประเพณี มดน้อยไร่ส้มก็ดังขึ้นอีกครั้งร้องจนคอจะแตกเสียงเพลงดังกระหึ่มพอจบเพลงเรากดเสียงหมด น้องรับเกียร์ ภูมิใจนี่แหละน้องกูอย่างเต็มตัวและไปเข้าสาย
ฉลองๆๆๆแล้วเราก็ฉลองให้ CPE#21 แต่กว่าจะเริ่มปาเข้าไปตีสองเราเลยไปเดินเล่นอย่างสบาย สบายบรรยากาศดีมากมาย แหะๆๆ แล้วก็กลับมาฉลองกาน เพื่อนๆทุกคนกินกะน้องรหัสอยู่เห็นแล้วอิจฉา แต่น้องรหัสเราเป็นคนดีบอกเราว่าไม่กินเลยกินก่าน้องไปทั่ว แหะๆๆ รวมถึงพี่ๆๆด้วย จนปิดฉากด้วยไอ้เก่งแหะๆๆ มานจามาเก็บเพื่อนปรากฎว่าต้องโดนเก็บเองเพราะเรา 555555 แล้วไปนั่งเรียงรายกานคาระวะฟ้าดินอยู่ริมทางสี่คน เรา น้องเก่งน้องอาร์ม น้องจั๊ม ห้าๆๆๆ บรรยากาศดีมาก แล้วเค้าเหล่านั้นก็โดนเก็บไปนอนหมดเหลือเราวิ่งเล่นไปมาแล้วโดนพี่แพทกัดอีก พี่ยอร์ชก็มาแกล้งอีกเลยกัดเข้าให้ แห้แห้ แล้วเราก็โดนเก็บพร้อมกับผองเพื่อนก่อนเข้านอนก็ไปยืนเป็นเพื่อนไอ้แม๊กคาระวะฟ้าดินอีกเห็นยืนทำมิวสิกอยู่คนเดียว หุหุ จากนั้นก็หลับยาว
ตื่นคนแรกของห้องอีกตามเคย เก้าโมงครึ่ง มีน้องมาทักจะพูดก็พูดไม่ได้ เหมือนคนเป็นไบ้ไม่มีเสียงเลยสักนิด แต่ก็พยายามจะพูดด้วยเสียงอันน้อยนิด หุหุ เจอพี่ยอร์ช โชวบาดแผลให้ดูเล็กน้อยเป็นรอยเหล็กดัดฟันเลยทีเดียวแห้ๆๆๆ คุยก่าพี่ๆๆถึงเที่ยงก็กลับไปเก็บของขึ้นรถ เห็นน้องหน้าคุ้นๆนึกว่าใครไอ้เก่งโผล่หน้ามาคาระวะฟ้าดินที่หน้าต่ารถ หุหุ เลยเก็บภาพเป็นหลักฐาน
ทามไมขากลับมานช่างยาวนานเช่นนี้แวะสองที่ของฝากไม่รู้จาซื้ออารายเพราะเหมือนของบ้านเราไม่มีผิดกว่าจะถึงมหาลัยปาเข้าไปทุ่มครึ่ง แล้วก็ขนของกลับเข้าหอ ไปย่างหมูต่อที่หอเซฟคุยกานว่าอีกไม่นานงานหนักก็จามาถึงบายเนียร์นั่นเอง หุหุ ตายแน่ตู อยากให้มีบายเนียร์เร็วๆๆจัง แหะๆๆ เพราะอารมมิตติ้งยังไม่จบ เฝ้ารอมานานมากมายแต่ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็วเสียจริง.....เหอๆๆๆ
|
ยังคิดไม่ออกง่ะ
|
||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
