Natchanon's profileSoDiUm---> [NA]PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
April 21 คอมแคมป์#19พอดีไม่มีเวลาอั๊บอ่าเลยเวลามาซะเกือบ 2 อาทิตย์หลังค่ายคอมแคมป์#19 มีคำถามถามมาว่า ...............เหงามั้ย???? ......... ............. เหงาเดะวะ ตั้งแต่แรก(ต้นเทอมสอง2549) คิดในใจว่าค่ายนี้จะประสบความสำเร็จ หรือปล่าววะ???เพราะพี่ๆเค้าทำมาดีทุกรุ่นมันเลยน่าหนักใจแต่เผลอแว๊บบบบบบเดียว
ค่ายคอมแคมป์#19 ก็มาถึงเดือนสุดท้ายก่อนค่ายเริ่ม น้องมาสมัครกานตั้งพันกว่าคน
เอาล่ะสิ ฝ่ายคัดสรรทำงานกานหามรุ่งหามค่ำ แต่ปีนี้พูดเต็มปากได้เลยว่าคัดเข้มมาก
อ่านคำถามในใบสมัครกานทุกฉบับเลย....และแล้วรายชื่อน้องที่ได้ 100 คนก็ออกมา
พวกเราตื่นเต้น นอนเต้นกานใหญ่ และแล้ว 1 เมษายน 2550 ก็มาถึงซึ่งเป็นวันก่อน
วันค่ายเริ่มหนึ่งวันแต่กลับมีน้องมาก่อนตั้งแต่เก้าโมงจนถึงเย็นรวมแล้ว 17 คน
ในตอนนั้นก็เปงห่วงน้องเดียวมากๆเพราะน้องเค้าอายุน้อยที่สุดแล้วก็เงียบๆๆๆๆมากๆๆ
อิอิ แต่ก็ต้องขอบคุณ คุณพ่อน้องที่ซื้อกะหลี่ปั๊บมาฝากทั้งขามาและขากลับเลย อิอิ
เปเล่ย์ก็นัดประชุมตอนบ่ายโมงอีก น้องก็มาก่อนตั้งเยอะเลยไม่รุจาทำไงเลยนั่งคุยก่าน้องๆๆ
กลัวน้องจะเหงา กะเชาว์ ฟลอร์ กุล แอม ปรางค์ ใหม่ และ เซฟ เล่นก่าน้อง
จนมุขหมดแล้วหมดอีก เห้อ(คิดในใจน้องๆจะเบื่อหรือปล่าววะ) อิอิ แต่เปงไงเปงกาน ตอนแรกๆไม่ค่อยเท่าไรเจอสองคนสุดท้ายที่มาก่อนอ่าดิ น้องแตงกวาเดินนำหน้า
(ตอนแรกคิดในใจเด็กผู้ชายหน้าเข้มนี่เหรอวะชื่อแตงกวา)ไอ้เชอร๊อคโฮมสสสสสสส์
เดินตามหลัง มานเดินมาในวงขณะนั้นกามลังเล่นซิบแซบ ตกใจนึกว่านักมวยเหอะนะ
มาถึงก็เอาเลยคับมานสองคนพูดเก่งมาก จากวงสิบห้าคนที่เงียบๆก็เริ่มมีสีสันขึ้น มานเทคแคร์เพื่อนๆดีมากก็ต้องขอบใจมานสองคนว่ะที่ทำให้การมาวันแรกของน้องๆ
ไม่เหงาและเกิดความสนิทกานและแล้วก็ส่งน้องเข้านอนกานตอนสามทุ่ม
แล้วก็ไปประชุมและเตรียมงานต่อกว่าจะเส็ดตีสองกว่า
คิดในใจคงไม่ได้นอนกานแล้วววว...กลับถึงหอตีสามขอนอนแป๊บน่า นอนก็นอนไม่หลับยอมรับตื่นเต้นว่ะ จนมาตีสามกว่ากำลังจาเคลิ้มหลับเสียง
โทรศัพท์ก็ดังขึ้นพร้อมกับพูดว่า"พี่คะหนูอยู่ CB3 ค่ะ"
จากนั้นก็ติดต่อเพื่อนที่ห้องภาคไปรับน้องแต่คิดในใจไม่มีใครใส่ชุดนักศึกษาเลย เราก็เลยต้องรีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วแล้วตามไป ปรากฎว่าน้องรออยู่หน้าหอกะเชาว์แล้ว
ซึ่งเราก็ส่งขึ้นหอแล้วก็ทราบชื่อน้องที่เป็นผู้โชคดี
มาก่อนในวันนั้นว่า"น้องจ๋า"แต่เราเรียกน้องเขาว่าน้อง "ตีสี่" เพราะเราเจอน้องเค้าตอนตีสี่พอดีที่หน้าหอ
เหอะๆๆ แล้วก็ดันมาอยู่นมเดียวกานคือนมปั่น อิอิ จากนั้นน้องๆก็เริ่ม ทะยอยกานมาเรื่อยๆๆๆๆๆ จนครบ 95 คน แล้วจากนั้นความวุ่นวายของพี่ๆทุกคน
ก็เกิดขึ้นเนื่องจากต้องเตรียมพิธีเปิด รับลงทะเบียน
คุยก่าน้อง ขนกระเป๋า และรับน้องหน้า ม. ในเวลาเดียวกาน อิอิ และแล้ววันแรกก็ผ่านไปด้วยดี(แต่ขอกบอกว่าวันแรกเหนื่อยมากมากและเหนื่อยที่สุด)
ในแต่ละคืนเรา เปเล่ย์ ปิงปอง ใหม่ ก็จะขึ้นไปคุยก่าน้องที่หอ
แต่ภาพที่ไม่คาดว่าจะเกิดก็เกิดขึ้นเพราะเห็นกลุ่มน้องผู้ชายเกือบสิบ ออกไปเต้นหน้าระเบียงอ่านะ ทำค่ายมาไม่เคยเห็นน้องค่ายไหนออกไปเต้น
สันหน้าระเบียงมาก่อนแต่มานก็กลายมาเป็นภาพความประทับใจ
เมื่อนึกถึงทีไรก็อดขำไม่ได้อ่านะ และแล้วเวลาก็ผันผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงวันที่ 5 ซึ่งตรงกับวันที่ 6 เมษายน 2550 เป็นวันที่ทำแลนด์รี่ย์กาน
เราอยู่ฐาน "ดื่มน้ำสาบาญ" ก็คุยกานไว้ว่าจะยึดธง
ฐานสุดท้ายแต่จะต้องไม่ตรงกับฐานพี่ประจำนมนั้นๆ แต่ดันพลาดไง ฐานสุดท้ายของเรากลายเป็งนมปั่นซะงั้นอ่ะแต่ก็ต้องจำใจยึด ด้วยเหตุผลที่ว่าน้องร้องเพลงประจำนมปั่นไม่ได้และร้องไม่ดัง
น้องแต่ละนมหวงธงกานมากๆๆๆๆๆๆขอเท่าไรก็ไม่ให้ต้องให้พีนมไปขอมา
และแล้วก็ถึงเวลาพิสูจน์เพื่อขอธงคืนโดยให้น้องร้องเพลงและเต้นเพลงนม ของตัวเองนมแรกผ่านไปก็ได้คืน จนมาถึงนมปั่นยอมรับว่าเพลงนมเรา
ร้องยากจำยากเข้าใจในสปิริตน้องพยายามกานมากๆๆและแล้วน้องก็ทำออกมา
ได้ดีมากในความคิดเราแต่มีสองสามคนเต้นไม่ได้จากการลงความเห็นก็ ปรากฎว่าไม่ให้ น้องแต่ละคนนั่งก้มหน้า
เข้าใจว่าน้องๆเสียความรู้สึกเพราะทำเต็มที่แล้วน้องบางคนร้องจนเสียงแหบ พวกเราพี่นมปั่นก็ได้แต่พยายามให้กำลังใจและก็สอนเพลงให้ใหม่
พอมาถึงรอบแก้ตัวรอบสุดท้ายน้องก็ทำออกมาเต็มความสามารถ
ร้องเสียงดังท่าเป๊ะประทับใจพวกเราพี่นมมากๆๆ แต่แล้วความเศร้าก็กลับมาอีกครั้งเพราะน้องผักกาดต้องกลับบ้าน แล้วดั๊นร้องไห้เราก็เห็นแล้วก็รุสึกหวิวๆๆชอบกล
เห็นน้องร้องไห้อ่านะ กลัวแม่เขาว่าเอาว่าไปแกล้งลูกเค้า อิอิ แต่น้องเค้าบอกว่าต้องไปทามทุระพรุ่งนี้เย็นจะกลับมา
แต่น้องก็ร้องไห้เพราะไม่อยากกลับ คุณพ่อน้องก็มารับแล้ว พี่ๆเลยตั้งขบวนแบกกระเป๋าไปส่งน้องที่รถพร้อมกับร้องเพลง....ลา...อิอิ จากนั้นเวลาก็ผันผ่านอีกรอบจนถึงวันรองสุดท้าย วันนั้นเราก่าปิงปองพยายามจำชื่อน้องให้ได้ทุกคน
เพราะมานั่งคิดกานว่าอีกคืนพวกน้องก็จะกลับแล้ว..อ่า คิดแล้วก็ใจหาย...อิอิ...ก็อ่านะเราสมองปลาทองจำได้มั่งไม่ได้มั่ง
แต่รับรองว่าไปเจอที่ไหนจำหน้าได้ทุกคนแน่นอนอ่ะ และแล้วเวลาที่ติดจรวดก็พาเรามาถึงเวลาเที่ยงของวันที่แปด คือวันสุดท้ายของค่ายที่ต้องปล่อยน้องกลับบ้าน
ต้นเหตุก็เกิดเพราะน้องผักกาดอีกแน่ะร้องไห้โฮออกมา แอมก็ดันร้องตามอีก ถัดมาก็ปิดปองซึ่งเป็นรายต่อไป
จนมาเราไม่อยากมองหน้าน้องเลยอ่าจาร้องไห้ตาม ไปไปมามาน้องทุกคนน้ำตาคลอ
"วันที่แกมาวันแรกอ่ะพวกพี่กลัวแกเหงาพวกพี่ทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้แกเหงา แต่ต่อจากวันนี้คนที่จะเหงาไม่ใช่พวกแกอีกต่อไปกลับกลายเป็นพวกพี่ที่เหงา ยังไงยังไงก็ติดต่อกับพี่พี่บ้างนะพี่ทุกคนรอฟังข่าวของแกทุกคนเสมอ และก็อย่าลืมความรู้สึกดีๆที่เราเคยได้รับรวมทั้งความอบอุ่นนี้ไว้ในใจตลอดไป" ตอนนั้นกำลังซึ้งไม่นึกเลยว่าน้องจารู้สึกดีๆๆก่าค่ายเราขนาดนี้ความเหนื่อยทุกๆ อย่างหายเป็นปลิดทิ้งและเราก็ลงมาถ่ายรูปหมู่หน้า CB4
แล้วก็บูม CPE กาน 20 รอบจากนั้นก็ส่งน้องๆทุกคนกลับบ้าน
จนน้องคนสุดท้ายกลับ 5 ทุ่มก็เป็นการจบค่าย ComCamp#19อย่างสมบูรณ์ คิดแล้วใจหายว่ะ
แด่น้องคอมแคมป์#19
เพียงแค่มองสบตา น้ำตามันก็จะไหล
กลั้นมันเท่าไร ก็เก็บไว้ไม่อยู่ ทั้งที่เคยตั้งใจ จะไม่อ่อนแอให้ดู ให้เธอหดหู่ เมื่อยามจากกัน ฉันก็เหมือนกับเธอ หัวใจเราไม่ต่างกัน
เพราะยังผูกพัน อยู่กับฝันของเรา เราจะเป็นอย่างไร หากไม่มีกันเหมือนเงา ทุกคืนมันคงเงียบเหงาเดียวดาย * ต่อจากวันนี้จะมีผู้ใด ร้องเพลงให้ฉันนอนฟังทุกคืน
แล้วใครจะปลุกทุกวันให้ตื่นเหมือนเดิม ต่อจากวันนี้จะมีผู้ใด ที่คอยปลอบใจไม่เคยซ้ำเติม เหมือนวันเดิมๆ ที่เคยมีเราด้วยกัน วันและคืนเหล่านั้น ฉันจะเก็บมันเอาไว้
เหงาใจเมื่อใด ก็จะคิดถึงเธอ ยามที่เราห่างไกล ไม่รู้เมื่อไหร่ได้เจอ ฉันยังมีเธอเสมอในใจ ต่อจากวันนี้จะมีผู้ใด ที่คอยปลอบใจไม่เคยซ้ำเติม
เหมือนวันเดิมๆ ที่เคยมีกันและกัน ......."นมปั่นอย่าลืมเพลงนี้นะถ้าลืมเด๋วโดนยึงธงอีกนะ....จามได้อ๊ะป่าว".......
บูมบาละฮี มาเลซัมเบยะ เรามารวมแล้วพวกเรานมปั่นน่ะ มามาล่ะฮา มามันกันเร็ววะ โอยาปาเย ปายานมปั่นน่ะ โป๊ะ โป๊ะ ตึ่ง ตี้ง
นมเปรี้ยวว่าเสียวสุดยอด
นมนานสุดฮอตยิ่งกว่านมไหน นมเย็นว่าไม่เหมือนใคร นมสดสู้ได้หรือไม่ นมสดสู้ได้หรือไม่ นมปั้นนั้นไซร้.....พารากอน พารากอน นมปั่นนั้นไซร้.....สุดตีน สุดตีน โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ะ โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย โอ๊ย..........
let's slow it down little bit
ละเอียดสุดสุดต้องปั่นอีกนิด <อย่างอื่นไม่ดีมีนมปั่นมะ> let's slow it down little more just milk only don't alcohol <กี่ชอตกี่ชอตเอามาอีกนิด> ค่ายนี้จะตราตรึงอยู่ในใจเราทุกคนตลอดกาล ."คิดถึงกันบ้างนะเว้ย". SoDiUm-->Na (19เมษายน 2550) |
|
|
